كنترل گلدهی
گذار از مرحله رویشی به زایشی كاملاً مشخص است. در مرحله رویشی به طور مرتب برگ،‌ ساقه و ریشه جدید می‌سازد. آغاز گلدهی مستلزم بروز یك تغییر اساسی در الگوی تمایز جوانه انتهایی ساقه است كه منجر به ایجاد و توسعه اندام‌های گل ـ گاسبرگ، گلبرگ، پرچم و برچه‌ها می‌شود. علیرغم این پیچیدگی، گلدهی تمام گونه‌ها در پاسخ به عوامل داخلی و خارجی صورت می‌گیرد كه نمو زایشی گیاه را با شرایط محیطی حاكم بر آن جفت می‌كنند.
گلدهی ممكن است در برخی گیاهان یكساله طی چند هفته پس از جوانه‌زنی صورت گیرد. برعكس، برخی از گیاهان چندساله، به خصوص گیاهان جنگلی، ممكن است پیش از تولید گل به مدت 20 سال یا بیشتر رشد نمایند. بنابراین سن گلدهی گیاهان بسیار متفاوت است و این امر مبین آن است كه سن (یا اندازه) گیاه، یكی از عوامل داخلی كنترل گیاه می‌باشد. دومین ویژگی بارز گلدهی، آن است كه در بسیاری از گونه‌ها، گلدهی تنها یكبار در سال انجام شده و بنابراین باید تحت كنترل شرایط خارجی باشد. فتوپریودیسم و بهاره‌سازی، دو مكانیزم عمده چنین عكس‌العمل‌های فصلی محسوب می‌شوند. فتوپریودیسم، عكس‌العمل به طول روز است، در حالی كه بهاره‌سازی تاثیری است كه سرما بر گلدهی می‌گذارد. این دو سیستم كنترلی می‌تواند تولید مثل گیاهان را هماهنگ كند. این هماهنگی، مزایای مشخصی از دیدگاه سازگاری دارد، چنانكه این امر امكان تلاقی و نیز انطباق گلدهی بر شرایط مطلوب محیطی، به خصوص از نظر دما و رطوبت را فراهم می‌سازد.
آغاز نمو زایشی قطعاً بوسیله عوامل داخلی،‌ نظیر سن گیاه و چندین عامل محیطی كنترل می‌شود. مهمترین پیام‌های محیطی، طول روز و درجه حرارت كم می‌باشند. سایر پیام‌ها نظیر تشعشع كل و تنش آب، تنها می‌توانند عكس‌العمل به طول روز و دمای كم را اصلاح كنند.
گیاهان در مراحل اولیه رشد رویشی اصطلاحاً جوان نامیده می‌شوند. هنگامی كه این گیاهان توانایی تولید گل را به دست می‌آورند، بالغ شده‌اند. در بسیاری از گیاهان گلدهی بدون عكس‌العمل به هرگونه شرایط خاص محیطی صورت می‌گیرد، این پدیده «القای خودمختاری» گلدهی نامیده می‌شود. در سایر موارد، عوامل مقتضی محیطی مورد نیاز می‌باشد. گیاهانی كه دوران جوانی خود را سپری كرده، ولی هنوز شرایط مناسب برای گلدهی را تجزیه نكرده‌اند، اصطلاحاً مستعد گلدهی هستند.
گذار از مرحله جوانی به بلوغ، اغلب با تغییر ویژگی‌های رویشی نظیر مورفولوژی برگ،‌ آرایش برگ روی ساقه، خارداری، ظرفیت ریشه‌دهی و نگهداری برگ در گیاهان خزان كننده همراه است. چنین تغییراتی به ویژه در گونه‌های چوبی رخ می‌دهد، هرچند كه در گونه‌های علفی نیز تفاوت‌های مورفولوژیكی بین مرحله جوانی و بلوغ وجود دارد. فقدان گل به تنهایی دلیل قاطعی بر جوانی نیست، زیرا تمامی درختان اگر چه در حال رشد شدید باشند، ممكن است گل ندهند. بی‌نظمی گلدهی، نظیر سال‌آوری درختان میوه نیز معمول است. به دلیل وجود این موارد، درك كامل اثر سن بر گلدهی مستلزم وضوح مبانی بیوشیمیایی آن است.

كنترل گلدهی
گذار از مرحله رویشی به زایشی كاملاً مشخص است. در مرحله رویشی به طور مرتب برگ،‌ ساقه و ریشه جدید می‌سازد. آغاز گلدهی مستلزم بروز یك تغییر اساسی در الگوی تمایز جوانه انتهایی ساقه است كه منجر به ایجاد و توسعه اندام‌های گل ـ گاسبرگ، گلبرگ، پرچم و برچه‌ها می‌شود. علیرغم این پیچیدگی، گلدهی تمام گونه‌ها در پاسخ به عوامل داخلی و خارجی صورت می‌گیرد كه نمو زایشی گیاه را با شرایط محیطی حاكم بر آن جفت می‌كنند.
گلدهی ممكن است در برخی گیاهان یكساله طی چند هفته پس از جوانه‌زنی صورت گیرد. برعكس، برخی از گیاهان چندساله، به خصوص گیاهان جنگلی، ممكن است پیش از تولید گل به مدت 20 سال یا بیشتر رشد نمایند. بنابراین سن گلدهی گیاهان بسیار متفاوت است و این امر مبین آن است كه سن (یا اندازه) گیاه، یكی از عوامل داخلی كنترل گیاه می‌باشد. دومین ویژگی بارز گلدهی، آن است كه در بسیاری از گونه‌ها، گلدهی تنها یكبار در سال انجام شده و بنابراین باید تحت كنترل شرایط خارجی باشد. فتوپریودیسم و بهاره‌سازی، دو مكانیزم عمده چنین عكس‌العمل‌های فصلی محسوب می‌شوند. فتوپریودیسم، عكس‌العمل به طول روز است، در حالی كه بهاره‌سازی تاثیری است كه سرما بر گلدهی می‌گذارد. این دو سیستم كنترلی می‌تواند تولید مثل گیاهان را هماهنگ كند. این هماهنگی، مزایای مشخصی از دیدگاه سازگاری دارد، چنانكه این امر امكان تلاقی و نیز انطباق گلدهی بر شرایط مطلوب محیطی، به خصوص از نظر دما و رطوبت را فراهم می‌سازد.
آغاز نمو زایشی قطعاً بوسیله عوامل داخلی،‌ نظیر سن گیاه و چندین عامل محیطی كنترل می‌شود. مهمترین پیام‌های محیطی، طول روز و درجه حرارت كم می‌باشند. سایر پیام‌ها نظیر تشعشع كل و تنش آب، تنها می‌توانند عكس‌العمل به طول روز و دمای كم را اصلاح كنند.
گیاهان در مراحل اولیه رشد رویشی اصطلاحاً جوان نامیده می‌شوند. هنگامی كه این گیاهان توانایی تولید گل را به دست می‌آورند، بالغ شده‌اند. در بسیاری از گیاهان گلدهی بدون عكس‌العمل به هرگونه شرایط خاص محیطی صورت می‌گیرد، این پدیده «القای خودمختاری» گلدهی نامیده می‌شود. در سایر موارد، عوامل مقتضی محیطی مورد نیاز می‌باشد. گیاهانی كه دوران جوانی خود را سپری كرده، ولی هنوز شرایط مناسب برای گلدهی را تجزیه نكرده‌اند، اصطلاحاً مستعد گلدهی هستند.
گذار از مرحله جوانی به بلوغ، اغلب با تغییر ویژگی‌های رویشی نظیر مورفولوژی برگ،‌ آرایش برگ روی ساقه، خارداری، ظرفیت ریشه‌دهی و نگهداری برگ در گیاهان خزان كننده همراه است. چنین تغییراتی به ویژه در گونه‌های چوبی رخ می‌دهد، هرچند كه در گونه‌های علفی نیز تفاوت‌های مورفولوژیكی بین مرحله جوانی و بلوغ وجود دارد. فقدان گل به تنهایی دلیل قاطعی بر جوانی نیست، زیرا تمامی درختان اگر چه در حال رشد شدید باشند، ممكن است گل ندهند. بی‌نظمی گلدهی، نظیر سال‌آوری درختان میوه نیز معمول است. به دلیل وجود این موارد، درك كامل اثر سن بر گلدهی مستلزم وضوح مبانی بیوشیمیایی آن است.

خلاصه

Orobanche crenata یک علف هرز انگلی ریشه است که منجر به آسیب جدی به محصولات لگوم می شود. استراتژی های کنترل برای فعالیت های کشاورزی انجام شده است و از علف کش ها در این زمینه استفاده شده است اگر چه موفقیت در این زمینه به صورت مرزی بوده است. آزمایش های مزرعه ای ما نشان می دهد که آلودگی O. crenata بر روی باقلا و نخود در زمانی که این محصولات میزبان همراه با جو کاشته می شود، کاهش می یابد. تعداد گیاهان O. crenata به ازای هر گیاه میزبان به عنوان نسبتی از افزایش جو در کشت همراه کاهش می یابد. آزمایش های گلدانی و ریزوترون کاهش آلودگی در باقلا را همراه با غلات تایید می کند. پیشنهاد می شود که جوانه زنی دانه O. crenata به وسیله مواد شیمیایی بازدارنده به وسیله ریشه های غلات کاهش می یابد و این مکانیسم منجر به کاهش آلودگی O. crenata می شود.

کلمات کلیدی: بازدارنده ها، گل جالیز، باقلا، جوانه زنی، کشت همراه، نخود، جو

کنترل کردن Orobanche crenata در بین محصولات لگوم با شنبلیله!!!

خلاصه

محصولات حبوبات لگوم در ناحیه مدیترانه به وسیله گیاهان انگلی Orobanche crenata تهدید می شود که دارای مقاومت کمی در گیاهان تحت تاثیر می باشد. استراتژی های کنترل در زمینه پارازیت ها یا همان انگل های گیاهان کشاورزی و علف کش ها  متمرکز شده است اگر چه موفقیت در این زمینه بحرانی و مرزی می باشد. چندین نویسنده شنبلیله را به عنوان یک محصول مناسب همراه با لگوم ها توصیف کرده اند که سطح آلودگی O. crenata را کاهش می دهد، به هر حال یک کمبود مهم در زمینه داده های آزمایشگاهی و مطالعه سیستماتیک مکانیسم های مربوط به کاهش آلودگی انگل ها وجود دارد. مطالعات در سطح مزرعه برای مدت دو سال و بررسی های دیگر به وسیله مینی ریزوترون و آزمایش های گلدانی یک کاهش در آلودگی O.crenata ناشی از  تداخل آلوفاتیک بر چرخه زندگی انگل در سطح جوانه زنی را نشان می دهد. علاوه بر جوانه زنی دانه O. cenata به وسیله آزاد شدن شیمیایی آلل توسط ریشه های شنبلیله چنین مکانیسم مشابهی برای کاهش آلودگی O. crenata پیشنهاد می شود.